هرگز خوشبخت نخواهي شد اگر براي خوشبختي ديگران نكوشي.

شعر چه باشد بر من تا كه از آن لاف زنمهست مرا فن دگر غير فنون شعراشعر چو ابري است سيه من پس آن پرده چو مهابر سيه را تو نخوان ماه منور به سمااين شعر از كيست؟

در يكي از كفشداري هاي حرم مطهر امام ثامن حضرت رضا عليه السلام چنين تابلو زده است:مائيم و اسيري غمت ديگر هيچدلداده خاك قدمت ديگر هيچما را همه شوق كفشداري تو بسدر صحن وسراي حرمت ديگر هيچهنگام زيارت در تاريخ 3 / 5 / 86 شمسي نگاشته شد و از كتابخانه حضرت آيه الله العظمي خوئي قدس سره الشريف در مشهد مقدس به سايت وارد شد.گر زانكه هزار بنده آزاد كنيبه زان نبود كه خاطري شاد كنيگر بنده كني زلطف آزادي رابهتر كه هزار بنده آزاد كنيسلام سيد جان اين شاالله سفرت قبول باشه هم معنوي باشه هم مادي ...

دلدار به من گفت : چرا غمگيني در بـــند كـدام دلـبــر شيـريـنـي؟بـر جستـم و آئـينه به دستـش دادم گفتم: كه نـگاه كن كه را مي بيني رفتم به بـر نگار سيميـن غـبغـب گفتم:به سفرمي روم اي مه! امشبرخ چون قمروموي چوعقرب بگشوديعني كه نرو هست قمر در عقربما را كه آشناي خدا كرد؟مردي كه عاشقانه صدا كرد مردي كه از هزارۀ ظلمت ما را به باغ عشق، رها كرد تا دشت را به سبزه نشاند سيلي روان ز كوه حرا كرد دستي بلند كرد بستان رادر هم شكست عشق چه ها كرد!خورشيد خانه زاد - علي - ...

دفتر، سپيد مي شود از شعرهاي تو پر مي كشد به سمت حريم رهاي تو دفتر، تمام بغض مرا جار مي زند با گريه هاي شيشه اي و بي صداي تو حالا ورق ورق شده و تار مي زند با دست من به لهجه باران، براي توباران، شروع مي شود از سمت چشم هات مي خندم از تمام دلم در هواي توتب مي كند تمام تنم،تاب مي خورند اين واژه هاي يخ زده ميتلاي توحالا شبيه دفتري از شعر مي شوم پر مي كشم به وسعت بي انتهاي تووحي آمد و سوره اي عجيب آوردنديك مژده ...

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم آن عاشق ديوانه كه بودم در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ساعتي بر لب آن جوي نشستيم تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من همه محو تماشاي نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ريخته ...

رنگي كنار شب بي حرف مرده است مرغي سياه آمده از راه هاي دور مي خواند از بلندي بام شب شكست سرمست فتح آمده از راه اين مرغ غم پرست در اين شكست رنگ از هم گسسته رشته ي هر آهنگ تنها صداي مرغك بي بك گوش سكوت ساده مي آرايد با گوشوار پژوك مرغ سياه آمده از راههاي دور بنشسته روي بام بلند شب شكستچون سنگ ‚ بي تكان لغزانده چشم را بر شكل هاي در هم پندارش خوابي شگفت مي دهد آزارش گلهاي رنگ سرزده از خك هاي شب در جاده اي عطر پاي ...

ما را كه آشناي خدا كرد؟مردي كه عاشقانه صدا كرد مردي كه از هزارۀ ظلمت ما را به باغ عشق، رها كرد تا دشت را به سبزه نشاند سيلي روان ز كوه حرا كرد دستي بلند كرد بستان رادر هم شكست عشق چه ها كرد!خورشيد خانه زاد - علي - را آيينه دار قبله نما كرد يك كاروان بهشت شقايق تقديم خاطر شهدا كرد

نمي دانم عكس نوراني ات را در كدامين فصل غم انگيز و بي ترانۀ دلم به تماشا نشستم كه اين گونه مست ديدار تو شدم . نمي دانم پاي درد دل كدامين دلشكسته تر از خود نشستم كه اين چنين، دل بي تابم را بي قرار تو ساخت . خبر ندارم قطره قطره اشكم را در كدامين گلدان تنهايي ريختم كه گل مهر تو روييد و شعر هاي غمگينم براي رسيدن تو به پرواز در آمد . راستي من بر سنگفرش كدامين دل نوراني به دنبال رد پاي تو گشتم

بچه هاي مسلمانشيعيان علي جان ياورو مهربون باشيدهمدل و همزبون باشيدباعشق و با محبت با خوبي و با عزت بگين كه شكر خدا داده علي رو به مالطف خدا شاملتونمهرعلي، عشق علي تو دلتون

آن ناله ها كه از غم دلدار مي كشم آهي است كز درون شر ريار مي كشم با يار دلفريب بگو: پرده بر گشا كز هجر روي ماه تو آزار مي كشم منصور را گذار كه فرياد او به دوست در جمع گلرخان به سردار مي كشم ساقي بريز باده به جامم كه هجر يار باري است بس گران كه به سربار مي كشماي دوست بيا تا غم فردا نخوريموين يكدم عمر را غنيمت شمريمفردا كه ازين دير كهن در گذريمبا هفت هزار سالگان سر بسريمبعد از اين وادي عشق آيد پديد غرق آتش شد ...

عاقبت از دار دنيا مي وريم زين جهان ما سوي عقبئ مي رويم دلق خاكي را فكنده سوي يار بي سر و بي دست و بي پا مي رويم زين جهان محنت و اندوه و درد سوي جانان مست قربا مي رويم منزل جانان بود جاي سكون باز مي گرديم و آنجا مي رويم بگذريم از اين هياهو جملگي جمله را بنهاده تنها مي رويم عاري از خود گشته و بي خويشتن غايب از هر چه من و ما مي رويمظلمت شب را نهاديم و ز شوقتا طلوع صبح فردا مي رويم گر رها گرديم ...

نردبان اين جهان ما و مني است عاقبت اين نردبان افتادنيست لا جرم هر كس كه بالاتر نشست استخوانش سخت تر خواهد شكست

اي دوست، دزد حاجب و دربان نمي‌شود گرگ سيه درون، سگ چوپان نمي‌شود ويرانه‌ي تن از چه ره آباد ميكني معموره‌ي دلست كه ويران نمي‌شود درزي شو و بدوز ز پرهيز پوششي كاين جامه جامه‌ايست كه خلقان نمي‌شود دانش چو گوهريست كه عمرش بود بها بايد گران خريد كه ارزان نمي‌شود روشندل آنكه بيم پراكندگيش نيست وز گردش زمانه پريشان نمي‌شود درياست دهر، كشتي خويش استوار دار دريا تهي ز فتنه‌ي طوفان نمي‌شود دشواري حوادث هستي چو بنگري جز در نقاب نيستي آسان نمي‌شود ...

يكي ديوانه‌اي را گفت: بشمار براي من، همه ديوانگان را جوابش داد: كاين كاريست مشكل شمارم، خواهي ار فرزانگان را