تا رهانا تنها مسافر كوپه ي قطار بودم، تا اينكه دختري به همراه دو نفر كه احتمالا والدينش بودند، وارد كوپه شدند. آن ها براي بدرقه دختر آمده بودند و خيلي نگران او بودند. زن مرتب دستورات مختلفي مي داد؛ مثلا اين كه اسبابش را كجا بگذارد، بيرون از پنجره خم نشود و يا با غريبه ها صحبت نكند.بالاخره آن دو نفر خداحافظي كردند و از قطار خارج شدند. من آن موقع كاملا نابينا بودم و چشم هايم تنها در برابر روشنايي و تاريكي حساس بود و نمي توانستم قيافه آن دختر را توصيف كنم، ولي از ...